#6 De mopper-strateeg

Leestijd: 5:44

Ik heb twee stickers onder het toetsenbord van mijn laptop geplakt; Een lachende Facebook emoji en een grumpy Facebook emoji. De grumpy emoji is ietsje kleiner dan de lachende emoji maar omdat ik een aangeboren voorliefde voor de underdog heb is grumpy emoji me minstens zo dierbaar.

Deze blogpost gaat over de Mopper Strateeg. Over de kracht van negativiteit, pessimisme, van mopperen en zeiken. Gewoon omdat het kan én omdat het voor een strateeg ook heel functioneel kan zijn. En om en-passant het positivisme in onze samenleving een beetje te relativeren.

Doorgaan met het lezen van “#6 De mopper-strateeg”

#5 Je weet alleen wat je weet

Leestijd c.a. 8.50.

In de vorige blogpost heb ik het gehad over de Wizard- en de Worker strateeg. Hard work beats talent every time talent doesn’t work hard. 

Het meest krachtige woord van een strateeg is waarschijnlijk ‘waarom?’. Waarom is het zoals het is? En waarom kan het niet anders? Die waarom-vraag kun je altijd stellen en daarin zit impliciet opgesloten dat er nooit sprake kan zijn van een status quo en je dus nooit klaar bent met leren (en met twijfelen).

Dat betekent dat je altijd een mogelijkheid hebt om te blijven leren, de keuze om dat daadwerkelijk te doen is aan jezelf. Ik heb mijn keuze al gemaakt.

But what does Socrates say? ‘Just as one person delights in improving his farm, and another his horse, so I delight in attending to my own improvement day by day.’ ” (Epictitus Discourses, 3.5.14)

 

Daarmee wil ik niet zeggen dat je elk vrij moment moet investeren in studie. Jezelf ontwikkelen gaat over veel méér dan alleen kennis vergaren. Maar het betekent volgens mij wel dat je altijd meedogenloos eerlijk naar jezelf moet durven zijn en de keuzes die maakt. Waarom doe ik dit, en waarom doe ik niet iets anders? En het allerbelangrijkste is; doe het niet voor je werkgever of voor iemand anders; doe het voor jezelf. Alleen voor jezelf.

Hieronder een aantal keuzes die ik (bijna) dagelijks maak en toepas.

Doorgaan met het lezen van “#5 Je weet alleen wat je weet”

#4 Hard work beats talent when talent doesn’t work hard

Coverfoto: @ESPNFC Twitter | Leestijd 7.25

Ik had laatst een gesprek met een strateeg die door iemand was getypeerd als een soort Tovenaar; Een magische strateeg bij wie de juiste oplossing meestal zomaar uit de lucht leek te komen vallen. Dit in tegenstelling tot die andere persoon die zichzelf omschreef als een werkende strateeg; eentje die het moest hebben van ontelbare uren rapporten lezen, cijfers interpreteren, schrijven, schrappen en weer opnieuw beginnen.

Ondertussen heb ik heel veel blogposts, boeken en artikelen gelezen over strategie en strategen. En dus ook over de eigenschappen die van een strateeg een potentiële ‘Wizard’ maken en de eigenschappen die meer bij de ‘Worker’ passen.

Deze blogpost gaat over de ‘Worker’ en de ‘Wizard’.

Doorgaan met het lezen van “#4 Hard work beats talent when talent doesn’t work hard”

#3 F*ck strategie

Leestijd: 6:45

Vroeger toen pornosterren nog schaamhaar hadden, werden er nog uitgebreide strategische plannen gemaakt waarmee je jaren vooruit kon. Maar tegenwoordig moet het korter, dynamischer en makkelijk aan te passen zijn. Zo extreem dat strategie soms maar helemaal wordt overgeslagen. Gewoon even snel wat proberen met verschillende digitale media. Fuck strategie!

Maar zo werkt het niet. Daarom ben ik de afgelopen maand gedoken in de schijnzekerheden van strategieloos werken en de risico’s die daarbij komen kijken.  Doorgaan met het lezen van “#3 F*ck strategie”

#2 meedogenloos eerlijk

De leestijd van deze blogpost is c.a. 7 minuten.

In deze blogpost ga ik uitleggen hoe belangrijk het is voor een strateeg om ‘meedogenloos eerlijk’ te kunnen zijn om een effectieve strategie te kunnen ontwikkelen. En meedogenloos eerlijk zijn is niet makkelijk. Strategen zijn namelijk net echte mensen. En dus, bevooroordeeld, ijdel, soms arrogant en meesters in het zichzelf voor de gek houden. Ik dus ook.

Doorgaan met het lezen van “#2 meedogenloos eerlijk”

#1 de nepstrateeg

Gemiddelde leestijd van deze post is 5 minuten

Na mijn zelf opgelegde bloggerschallenge – waarbij ik een jaar lang elke week één blogpost schreef – heb ik nog maar weinig geschreven en dat heb ik gemist.In plaats daarvan heb ik heel veel gelezen, heel hard gewerkt en heb ik een cursus ‘human centred thinking’ aan de Behavioural Design Acacemy gevolgd.

Nu heb ik een tijdje zitten broeden op dit idee maar het kwartje wilde nog niet vallen. Tot een paar weken terug: Ik ga een nieuwe reeks blogposts schrijven over strategie met een twist van psychologie en filosofie.

En in deze eerste blogpost uit de serie zal ik uitleggen waarom ik dit ga doen.

Doorgaan met het lezen van “#1 de nepstrateeg”

#56 When bots take over – advertising dies (or won’t it?)

I’m currently working on a project that involves intelligent chatbots (together with half the population of digital marketeers if I may believe my social feeds). This project gives me a lot of energy. First of all because I love working with new technology – especially when I believe it has something to do with the future of marketing. Second because I’m not a programmer (far from it!) but I get the chance to work with some of the most talented students of the Worlds Smartest Region. And finally because I still believe I can teach them a thing or two about branding, communication and marketing. It makes me feel vital 🙂

So while they were deciding wether to go with Wit.ai or Api.ai I thought I’d write this blogpost about the withdrawel of advertising and the devaluation of human decision making. Will people leave decision making up to artificial intelligence in the future? Like the way they trust selfdriving cars? And if so…can we trust the system not to be hacked?

Doorgaan met het lezen van “#56 When bots take over – advertising dies (or won’t it?)”

#55 The deflation of doubt

I notice an deflation of doubt and it makes me uneasy.

Regligious people claim ‘the true God’ – because of some imaginary fairytale book. Politicians (and media) frame ‘the truth’ by showing us a fraction of a situation to push their own politcal agendas. And marketeers – in my trade- are sure they have the right solution for a business problem based on some quantified, data driven spreadsheet or a CT scan of a consumers’ brain.

Either way ‘they’ are right and, if you beg to differ, ‘you’ must be wrong. What I find most striking, anoying and sometimes even scary is that – because of the polarising way we tend to have discussions these days  – there seems to be less and less room for doubt and insecurity. Less and less people who dare to say: I don’t know or I’m not sure.

As far as I’m concerned doubt is a valuable and healthy state of mind as long as you don’t let doubt limit your actions. Instead, let doubt feed your motivation to look at issues from different perspectives before you make up -and speak- your mind.

Doorgaan met het lezen van “#55 The deflation of doubt”

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑