Ralf van Lieshout

Vandaag een zakelijk filosofische postcard. Deze komt voort uit een ervaring die ik laatst had als freelancer en waarbij ik voor mijn gevoel moest kiezen voor mijn eigen waarden en principes OF een zakelijke kans.

Het zit zo. Ik werd door een bureau uitgenodigd voor een klus en ik had er zin in. Het was typisch een opdracht die goed bij me past. We zouden beginnen met een afspraak bij de klant ergens in de randstad. Ik moest daar wat afspraken voor verzetten maar dat lukte. Vooraf had ik een korte maar fijne kennismaking met de bureau eigenaar en vervolgens gingen we samen naar de klant.

Echter, bij de klant aangekomen bleek de klus geen concrete klus te zijn maar een oriënterend gesprek over een mogelijke opdracht die op termijn concreet zou kunnen worden. Dat was balen! Ik had namelijk ondertussen tegen een andere mogelijke opdracht ‘nee’ gezegd omdat juist deze opdracht zou gaan lopen. Dat was mijn fout, er was namelijk nog niets concreet. Shit happens.

Ik merkte dat mijn contactpersoon ook verrast was door de situatie. Heel vervelend ook voor hem. Hij had me tenslotte uitgenodigd met het idee dat er echt iets zou gaan gebeuren. Hij stelde daarom voor om over een tijdje maar weer eens bij elkaar in te checken en als de opdracht uiteindelijk niet door zou gaan dat ik dan alsnog mijn uren in rekening zou mogen brengen.

Hoewel ik daar in eerste instantie mee akkoord ging en ik er van overtuigd ben dat hij de beste intentie had met zijn voorstel, merkte ik even later dat het niet goed voelde. Het feit dat ik zelf tegen een andere opdracht ‘nee’ heb gezegd is mijn verantwoordelijkheid. Maar het feit dat hij mij uitnodigde om naar een potentiële klant te gaan is zijn verantwoordelijkheid. Dan is het in mijn optiek eerlijker dat hij mijn uren gewoon direct betaald – en als de opdracht daarna door gaat, dat hij dan als eerste met mij zou overleggen of ik de opdracht op dat moment ook zou kunnen uitvoeren – het leven van een freelancers is nogal dynamisch dus je weet nooit hoe de vlag er op dat moment bij hangt.

Dat zou ik als bureau eigenaar gedaan hebben. En ik kan het weten, want ik ben bureau eigenaar geweest. Dus dat wilde ik hem ook op een nette manier vertellen.

Toch twijfelde ik.

Want ik wist dit niet in mijn voordeel zou werken. Hij had immers net zelf ook een opdracht tussen zijn vingers zien wegglijden en ik zou niet bepaald overkomen als een relaxte en flexibele freelancer. De kans dat ik deze opdracht of een andere opdracht in de toekomst van het bureau zou krijgen zou niet groter worden bedacht ik me.

Maar het voelde voor mij als een principe kwestie. Dus uiteindelijk heb ik het toch gedaan. Ik heb het voorstel omgedraaid. Ik mag mijn uren in rekening brengen en hij mag straks zelf kiezen of hij met mij of met een ander het project gaat uitvoeren. En als ik het ben, dan krijgt hij de uren als korting terug.

En weet je hoe dit voelde?

Fucking goed! Omdat ik nu weet dat mijn eigen waarden en principes minimaal net zoveel waard zijn als de opdracht(en) die ik mogelijk niet krijg. Waarbij ik oprecht en met overtuiging kan zeggen dat ze dat meer dan waard zijn.